و در عجايب و غرايب قدرت او نگاه كنند و باز دانند كه اين را قديمى قادر و صانعى « 1 » عالمست ؛ اگر بنده نيز اين مصوّرهء وجود انسانى را ، كه مسودهء دو عالم غيب و شهادت است ، به اندك جامهء كه آن « 3 » مزيّن وى باشد مددى كند ، تا بدان مزيّن شود ، باكى نبود . اكنون از آن وقت باز اين ضعيف را كار ديگر شده است ، يعنى اگر كهنه دهد هوش كند ، « 4 » و اگر نو رساند نوش كند ، « 5 » و خود را بخوض و فضول مشغول نگرداند . بيت : چون نتوانم كه با غمت باز نهم * هرچ از تو به من رسد بجان باز نهم « 7 » ( 63 ) الهى ، به الوهيّتت ، « 8 » كه اين حال را كه در قال آمد ، برين ضعيف و بال مگردان و درين سرگذشت سرّ بال اين ضعيف را از سر بال رعونت و نمايش نگاه‌دار ، و بكبرياى عظمت و جلال سلطنتت ، كه به خود و خلقش باز مگذار ، بالنّبىّ المختار و آله « 10 » الأخيار ، و سلّم تسليما كثيرا ! ارباب مطالعه معذور دارند كه سخن اين ضعيف از هر كوى بهر روى مىافتد ، امّا چون اين مايده « 11 » از خزينهء « 12 » غيب بىريب نفس مىرسد ، از فايده خالى نباشد . آرى ، مصرع : « 13 » سخن آن به « 14 » كه بىهوا باشد اگر در ظاهر حال ريائى روى دهد ، آن روى نيز از راى « 15 » حقّ بيرون نباشد .

--> ( 1 ) - و در L : و - N - - ( 1 ) - كنند و N : كنند - L - - اين L : آن N - - قادر و N : قادرست L - - صانعى N : صنيعى L - - ( 3 ) - آن L : - N - - ( 4 ) - هوش كند L : - N - - ( 5 ) - رساند نوش كند L : درپوشد N - - ( 7 ) - بحر رباعى - - ( 8 ) - به الوهيتت كه N : به الوهيتت - L - - ( 10 ) - كه L : + اين ضعيف را N - - خلقش L : خلق N - - ( 11 ) - مايده L : فايده N - - ( 12 ) - خزينه L : خزانه N - - ( 13 ) - مصرع N : - L - - ( 14 ) - به N : بهتر L - - بحر خفيف - - ( 15 ) - راى L : راه N